weblogkaghazi

چگونگي تبديل منفي‌ها به مثبت‌ها

2009-12-31T11:18:00.000-08:00

قسمت سوم

در 2 شماره قبل جمعا چهل سوال آورديم كه اگر به آنها پاسخ مي‌داديد خيلي چيزها برايتان روشن مي‌شد اكنون كه مي‌بينيم استقبال گسترده‌اي از سوالات داشتيد در اين شماره چهل سوال ديگر آورديم، كه به نظرم مي‌تواند به خودشناسي شما كمك كند. قاعدتا ايده‌آل‌ترين جواب به همه اين پرسش‌ها، بايد مثبت باشد، البته ما انسان هستيم و ممكن است كه به بعضي از اين سوال‌ها، جواب منفي بدهيم. در شماره‌هاي آينده بخشي از عملكرد بعضي از شما عزيزان را كه توانستيد پاسخ‌هاي منفي را به مثبت تبديل كنيد، خواهيم آورد. تجربه‌هاي عملي ناب شما، زيور اين وبلاگ كاغذي خواهد بود، كافي است به وبلاگ كاغذي مراجعه كنيد و يك كامنت بگذاريد، يا حتي نامه بفرستيد و پشت پاكت ذكر كنيد مربوط به مطلب وبلاگ كاغذي.

1- آيا با گوش دادن به موسيقي دلخواه خود به ياد خدا مي‌افتيد؟

2- آيا امروز با توجه به رضايت خدا از انجام كاري كه مايل به انجامش بوديد پرهيز كرده‌ايد؟

3- آيا در طي ماه گذشته كاري در جهت قدرداني از كساني كه به گردن شما حق دارند انجام داده‌ايد؟

4- در ماه اخير موردي به ياد داريد كه با شنيدن انتقاد سعي در اصلاح خود كرده باشيد؟

5- آيا امروز با توجه به رضايت خدا سعي داشته‌ايد در رفتار يا اعمال خود تغييري ايجاد كنيد؟

6- آيا برنامه‌اي براي كنترل ولخرجي خود داريد؟

7- آيا امروز كاري در جهت مبارزه با اسراف انجام داده‌ايد؟

8- آيا در حال حاضر با نقطه‌ضعف به خصوصي در حال مبارزه هستيد؟

9- آيا طي هفته گذشته باعث خوشحالي كسي شده‌ايد؟

10- آيا در آخرين فيلمي كه ديديد توانستيد يك نكته معنوي پيدا كنيد؟

11- آيا اطرافيان بيشتر شما را اهل عمل مي‌دانند تا حرف؟

12- آيا طي چند روز اخير مبارزه‌اي عليه حس حسادت داشته‌ايد؟

13- آيا معمولا قبل از سير شدن كامل دست از غذا خوردن مي‌كشيد؟

14- آيا روزانه مدتي را صرف ورزش يا پياده‌روي مي‌كنيد؟

15- آيا طي هفته گذشته از اينكه كاري را خلاف رضايت خدا انجام داده‌ايد پشيمان شده‌ايد؟

16- آيا در محل كارتان از شما راضي هستند؟

17- آيا اشخاصي كه با شما زندگي مي‌كنند از رفتار شما راضي هستند؟

18- آيا وقتي انتقادي از شما مي‌شود بدون برخورد و واكنش آن را مي‌شنويد؟

19- آيا در ماه اخير موردي را به ياد داريد كه به اشتباهي اعتراف كرده باشيد؟

20- آيا سعي مي‌كنيد هنگام صحبت كردن با ديگران حالت تندي و پرخاش نداشته باشيد؟

21- آيا گفتارتان با ديگران با نزاكت و ادب بوده و كلمات خارج از نزاكت به كار نمي‌بريد؟

22- آيا معمولا سعي مي‌كنيد از مردم گله و شكايت نكنيد؟

23- آيا وقتي امانتي از كسي نزد شماست سعي داريد هر چه زودتر آن را به صاحبش برگردانيد؟

24- آيا با دوستان قديميتان رفت و آمد داريد؟

25- آيا نام همسايه‌هاي خود را مي‌دانيد؟

26- آيا در ماه اخير به ياد داريد نكته‌اي مثبت از كسي ياد گرفته باشيد؟

27- آيا به ياد داريد در پانزده روز اخير از كسي نزد ديگري تعريف و تمجيد كرده باشيد؟

28- آيا در گوش دادن به موسيقي، به اثر آن بر روح نيز توجه مي‌كنيد؟

29- آيا در هفته اخير ابراز علاقه شديد نسبت به همسرتان كرده‌ايد؟

30- آيا معمولا قسمت خوب غذا را به همسرتان تعارف مي‌كنيد؟

31- وقتي كسي را نصيحت مي‌كنيد آيا توجه داريد خودتان خلاف آنچه مي‌گوييد عمل نكنيد؟

32- آيا در حال حاضر سعي در رشد و پرورش فضيلت بخصوصي در خود داريد؟

33- آيا بين اطرافيان كسي را به صفت قناعت مي‌شناسيد؟

34- آيا معمولا مخارج شما كمتر از درآمد شماست؟

35- آيا مي‌توانيد به انجام كاري در هفته اخير اشاره كنيد كه حاكي از خودخواهي شما باشد؟

36- آيا همسرتان از شما راضي است؟

37- آيا از كار و شغل خود راضي هستيد؟

38- آيا از حاصل تلاش خود راضي هستيد؟

39- آيا در طول روز معمولا ياد نعمتي باعث مي‌شود خدا را شكر كنيد؟

40- آيا به نظر همسرتان، شما فرد منظم و مرتبي هستيد؟

جایزه‌ای برای دو میلیون مخاطب

2009-12-31T10:53:00.000-08:00

برای کسی که ایده‌ای داشته و عمرش را صرف چیزی یا کاری کرده هیچ لحظه‌ای لذت‌بخش‌تر از آن نیست که می‌‌بیند حاصل زحماتش به ثمر نشسته است و دیگران، حاصل کار او را دیده‌اند و مورد تحسین قرار داده‌اند.

یادم می‌آید زمانی پدر مرحومم را که یک فرد روستایی‌زاده و فوق‌العاده زحمتکش بود به خاطر شاگرد اول شدن خواهرم مهین (حدود پنجاه سال پیش)، به مدرسه دعوت کردند تا در مراسم تجلیل از دخترش شرکت کند.

پدرم تعریف می‌کردند که وقتی از والدین دانش‌آموزان موفق تقدیر می‌کردند به عنوان نفر اول اسم یکی از مسوولان کشوری و نفر دوم اسم مرا خواندند و من و ایشان با هم به روی سن رفتیم و به یک اندازه تشویق شدیم و این لحظه‌ای بود که افتخار تمام وجودم را فراگرفت و احساس کردم زحماتم نتیجه داده است. شبیه این حس را من زمانی داشتم که موفقیت از میان 1400 نشریه فعال در کشور با معیارهای علمی و از پیش تعریف‌شده جهانی به عنوان «برند برتر مطبوعاتی کشور» انتخاب شد و نامش در کنار روزنامه‌ای قرار گرفت که در کنار برخورداری از کادر مجرب و رویکرد حرفه‌ای، در شروع کار خود از امکانات دولتی و سرمایه اولیه بسیار بالایی برخوردار بوده است. در حالی‌که موفقیت با دستی خالی و قلب‌هایی سرشار از عشق آغاز به کار کرد و به این نقطه رسید که اینک حتی مخالفان «موفقیت» هم نمی‌توانند موفقیت آن را نادیده بگیرند. این جایزه متعلق به من، آقای حلت یا سردبیر محترم مجله نیست. بلکه متعلق به تحریریه و تیم فنی مجربی است که با تهیه و آماده‌سازی مطالب موفقیت این بار را به دوش می‌کشند و اگر آنها نبودند چرخ‌های موفقیت هرگز به روانی امروز نمی‌چرخید، این جایزه منحصر به تحریریه و تیم اجرایی موفقیت هم نیست بلکه متعلق به تمام دو میلیون مخاطبی است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم موفقیت را می‌خوانند و اگر حمایت‌های پایدار آنان نبود موفقیت هرگز به موقعیت کنونی خود نمی‌رسید. این جایزه متعلق به خود شماست، همچنان در کنارمان باشید چون ما هنوز نیاز به تکامل داریم.

عشق بدون مرز

2009-12-31T10:50:00.000-08:00

وقتی به جهان هستی با نگاهی نامحدود نگاه می‌کنیم، خالق آن را یگانه مظهر مهرورزی بدون مرز و عشق‌ورزی نامحدود می‌بینیم. ما انسان‌ها مخلوقات خداوندیم. ما به طور طبیعی به کسانی که دوستشان داریم مهر می‌ورزیم، از عده کمی متنفریم و نسبت به اکثر افراد بی‌تفاوتیم، اما خداوند تنها موجودی است که نعماتش را در دنیا حتی از دشمنان خود نیز دریغ نمی‌کند. او که از میان همه صفاتش «رحمان» و «رحیم» را بیش از همه مورد تاکید قرار داده بر مبنای قاعده «لطف عام» انوار لطف و عشق خود را به طور یکسان بر سر همه بندگانش می‌ریزد. داشتم به این موضوع فکر می‌کردم که چقدر خوب است ما انسان‌ها به عنوان بنده و جانشین خداوند در کره زمین سعی کنیم این صفت را تا حدی در دل خود به وجود بیاوریم و با دیده مهر و عشق مطلق به جهان هستی نگاه کنیم. البته منظورم این نیست که به همه آدم‌ها یک جور نگاه داشته باشیم، چنان که در قرآن بارها تاکید شده که خوب و بد یا خیر و شر هرگز نزد خداوند یکسان نیستند، اما حتی خطاکاران را هم غالبا باید با ملایمت متوجه خطای خود کرد و با مهربانی آنان را به «معروف» ترغیب و از «منکر» نهی کرد.

در مواردی که جزیی یا شخصی هستند باید تا آن‌جایی که می‌توانیم از خطاهای افراد بگذریم و قضاوت‌های خود را به تاخیر بیندازیم. به خصوص در جایی که ممکن است اطلاعات جامع و کاملی از موضوعات مورد قضاوت خود نداشته باشیم و خلاصه اینکه بیایید به عنوان مخلوقات برتر خداوند، سفیران عشق الهی در کره زمین باشید و بیایید از همین حالا برای این نقش جدید خود تمرین کنید. همین امروز یک گیاه را نوازش کنید، به یک غریبه مهر بورزید، از خطای یک انسان بگذرید، دست یک پیرزن یا پیرمرد را بگیرید و از خیابان ردش کنید... عشقبازی به همین آسانی است.

نظم باید یک باور ذهنی شود

2009-12-31T10:48:00.000-08:00

چند سال پیش تیم فوتبال کره جنوبی که طی سالیان متمادی موفقیتی را در مسابقات جام‌جهانی کسب نکرده بود توانست با موفقیت نسبی در چند مسابقه مهم به جمع‌ چهار تیم سطح اول جهان بپیوندند.

مردم کره جنوبی در این شرایط چه حالی داشتند؟ طبیعی است که بسیار خوشحال بودند و هیجانی و کمی هم احساساتی شده بودند و بابت موفقیت تیم فوتبالشان اشک شوق می‌ریختند. آنها در چنین حالتی به خیابان آمدند، اما نکته بسیار جالب در رفتار کره‌ای‌ها برای من عکس‌های هوایی بود که از خیابان‌های سئول گرفته شده بود. این عکس‌ها مردمی را نشان می‌داد که همه در پیاده‌روها تجمع کرده بودند و به شادمانی می‌پرداختند و هیچ‌کس حتی در چنین شرایطی مزاحم عبور و مرور ماشین‌ها در وسط خیابان نمی‌شد.

وقتی راز پیشرفت کشورهای موفقی شبیه کره جنوبی را مطالعه می‌کنیم به این نتیجه می‌رسیم که این کشورها اگرچه ممکن است سیستم‌های اقتصادی- سیاسی متفاوتی داشته باشند، اما در یک ویژگی با هم مشترک بوده‌اند و آن بها دادن به نظم بوده است. حتی خلقت این جهان توسط خداوند بر مبنای یک نظم خاص بوده است. بی‌خودی نیست که حضرت علی(ع) وقتی به عنوان رهبر و مولای مسلمین می‌خواهد توصیه‌ای مهم و راهبردی برای آینده جامعه اسلامی داشته باشد می‌گوید: «اوصیکم به تقواالله و نظم امرکم» یعنی شما را فرامی‌خوانم به تقوای خداوند و نظم در امورتان.

در محیط‌های کاری هم به نظر من مهم‌ترین وظیفه یک مدیر همین است. یعنی برقراری و نهادینه کردن نظم در سازمان و درونی کردن آن میان کارکنان. فکر می‌کنم در جایی که هر چیزی سر جای خودش باشد و هر کسی وظیفه خودش را انجام دهد همه منتفع می‌شوند. حتی کسانی که در درجه نخست تصور کنند که رعایت نظم برایشان سخت است و در برابر آن مقاومت کنند.

البته نظم را نمی‌توان با روش‌های آهنین و غیرمنعطف در افراد درونی کرد، چرا که در این صورت نظم برای افراد هرگز تبدیل به یک باور ذهنی نمی‌شود و اگر چنین باشد هر چند ممکن است برخی از روی ترس یا اجبار خود را مقید به رعایت حداقلی از نظم نشان بدهند اما این نظم آهنین ممکن است به روند شکل‌گیری و بروز خلاقیت‌ها در یک سازمان آسیب بزند. در حالی که یک نظم جدی اما درونی شده و چارچوب‌هایی مشخص اما منعطف می‌توانند به بستری برای بروز خلاقیت‌‌های افراد تبدیل شوند و در چنین فضایی است که نوآوری در یک سازمان به اوج می‌رسد.

بيست سوالي

2009-12-08T08:56:00.000-08:00

براي شما پرسشنامه‌اي ديگر تهيه کرده‌ام تا وقتي که هواي حوصله‌تان ابري نبود، به آن جواب بدهيد. در شماره پيشين هم بيست سوال مطرح كرده بودم، كه پاسخ به آنها كمك زيادي به شما مي‌كرد تا خود را بهتر بشناسيد. اين بار هم 20 سوال آورده‌ايم. همين حالا؟ يكي‌يكي پاسخ دهيد.

بيست سوالي

لطفا به سوالات زير با دقت كافي پاسخ دهيد:

1- آيا طي ماه گذشته عموما سر وقت سر قرارهاي خود حاضر شده‌ايد؟

2- آيا اطرافيان شما را شخصي باادب مي‌دانند؟

3- آيا در ماه گذشته به ياد داريد كه در مقابل سوال كسي گفته باشيد، من در اين كار وارد نيستم و سوال‌كننده را براي مشورت به شخص ديگري معرفي كنيد؟

4- آيا بين اطرافيان كسي را به صفات مثبتي كه خود فاقد آن هستيد، مي‌شناسيد؟

5- آيا در هفته گذشته در امري از كسي مشورت خواسته‌ايد؟

6- آيا در سه روز اخير اتفاقي افتاده است كه موجب شود دست خدا را در كارهايتان حس كنيد؟

7- آيا اغلب احساس مي‌كنيد نتيجه كارتان بيش از حد تلاش و استحقاق شما است؟

8- آيا در وقت بروز ناراحتي وقتي به خدا و مبدا فكر مي‌كنيد قلبتان آرام مي‌گيرد؟

9- آيا از ميزان روزي و معاش خود راضي هستيد؟

10- آيا طي ماه گذشته كاري در جهت جبران محبت ديگران كرده‌ايد؟

11- آيا براي دعا خواندن در طول روز اوقات مشخصي را تعيين كرده‌ايد؟

12- آيا فكر اينكه "خدا اين‌طور خواسته است" شما را آرام مي‌كند؟

13- آيا طي ماه گذشته موردي بوده كه نفع ديگري را به نفع خودتان ترجيح داده باشيد؟

14- آيا طي هفته اخير هنگام صحبت‌هاي دوستانه سعي كرديد شخص مخاطب‌تان را به معنويت علاقه‌مند كنيد؟

15- آيا معمولا طي روز ناخودآگاه نعمتي را به ياد آورده و خدا را شكر مي‌كنيد؟

16- آيا بعد از درآوردن لباس‌هايتان آنها را در جاي خود قرار مي‌دهيد؟

17- آيا در ماه اخير كاري براي آمرزش والدين يا درگذشتگان خود كرده‌ايد؟

18- آيا اوقاتي را كه به كارهاي بيهوده مي‌پردازيد كمتر از 2 ساعت در روز است؟

19- آيا در هفته زماني را به نظافت اتاق يا محل زندگيتان اختصاص مي‌دهيد؟

20- آيا معمولا در شروع روز به خدا توجه مي‌كنيد؟

خاطره‌ها، دروغ نمي‌گوين

2009-12-08T08:52:00.000-08:00

به تقويم روميزي روي ميزم نگاه مي‌کنم؛ محرم دارد مي‌آيد. محکم کف دستم را به پيشاني‌ام مي‌زنم، يعني که چقدر زود گذشته و چقدر زود از محرم سال گذشته، به محرم امسال رسيديم! به راستي که زمان و عقربه‌هاي زمان، چقدر زود مي‌گذرند و سالي به سال‌هاي عمرمان اضافه مي‌کنند.‏

بوي خوبي مي‌آيد، به اطرافم نگاه مي‌کنم، خبري نيست. اما بوي خوب اسپند دود شده در هوا مي‌آيد. صداهاي خوبي دارم مي‌شنوم. اطرافم را خوب نگاه مي‌کنم، خبري نيست. صداي زنجيرهايي که به پشت عزاداران خورده مي‌شود، صداي دم گرفتن عزاداران، صداي نوحه‌خوان پير و جوان تکيه‌مان. يعني اين صداها از کجا مي‌آيند؟ کمي به خودم شک مي‌کنم، اما به بوي خوش اسپند دود شده در هوا و صداي عزاداران شک نمي‌کنم. لابد خيال برم داشته است؟ اما خيالي در کار نيست، در ميان دسته عزاداري سيدامير آخشيجان را مي‌بينم که مشغول هماهنگي بين عزاداران حسيني است. مطمئن مي‌شوم که هيئت خودمان است. اين صداي خاطرات کودکي من است که در نظام‌آباد تهران، به گوش مي‌رسد. اين بوي اسپند خاطرات کودکي من است که پيچيده توي ذهن من، که پيچيده توي کوچه‌پس‌کوچه‌هاي محله‌اي که دوست مي‌داشتم و آرامگاه کودکي‌هاي من است.‏ یادش به خیر سال گذشته میلاد حلت هم در هیئت محله پدری‌اش جزو سینه‌زنان بود که ناباورانه در اوج جوانی به دیدار معبود شتافت.

بغض مي‌کنم: دسته عزاداري هيئت‌مان، مقابل خانه مهدي کريمي رسيده است. شهيد شده است. عضو ستاد جنگ‌هاي نامنظم شهيد چمران بود. رسم بر اين است که مادر شهيد، پدر شهيد، بيايند جلوي در و اسپند دود کنند و از عزاداران پذيرايي کنند. چرا کسي در را باز نمي‌کند؟ چرا کسي از ما پذيرايي نمي‌کند؟ همه بغض مي‌کنند، من بغض مي‌کنم. قطره‌هاي اشک مي‌ريزند روي ميز و کاغذ سفيد نوشته‌هايم را خيس مي‌کنند. ياد غريبي‌اش مي‌افتم؛ غريب کوچه‌هاي نظام‌آباد، مهدي...!‏

نه، اينها خيال نيست، اينها تکه‌هاي واقعي خاطرات من است. و محرم، به روايت تقويم روميزي روي ميزم، دارد از راه مي‌رسد. حالم بهتر مي‌شود، اين خاطرات حالم را بهتر مي‌کنند. امام حسين و خاطراتش، حال هر آدمي را بهتر مي‌کند. ياد خدا، آرامبخش قلب‌هاست، و ياد ياران خدا، تپش قلب‌ها را بيشتر مي‌کند. ياد شهداي عزيز محله‌مان لطيف‌ اکبرنژاد، حميد توکلي، مرتضي تيموري و محسن حلت‌آبادی فراهانی و... قلبم تندتر مي‌زند، حالم بهتر مي‌شود و قطره‌هاي اشکم، پاکم مي‌کند. اگر دلتان گرفته، اگر حالتان خوب نيست، ياد تکيه‌هاي روزگار کودکيتان بيفتيد، ياد علم و کتل‌هايي که داشتيد و ياد زنجيرهايي که عشق مي‌کرديد وقتي توي مشتتان مي‌گرفتيد. ياد امام حسين، آرام خواهد کرد قلب‌هايتان را...

‏

رازهای تبدیل منفی‌ها به مثبت‌ها

2009-11-24T07:29:00.000-08:00

برای شما پرسشنامه‌ای تهیه کرده‌ام تا وقتی که هوای حوصله‌تان ابری نبود، به آن جواب بدهید. همین حالا؟ بله، می‌توانید همین حالا به آن جواب بدهید، اختیار با خودتان است. جواب دادید؟ هر وقت که جواب دادید، ادامه مطلب را بخوانید.

بيست سوالي

لطفا به سوالات زير با دقت كافي پاسخ دهيد:

1- آيا بين اطرافيان به عنوان شخصي كه مي‌شود روي حرف او حساب كرد و يا به قول و قرارش اعتماد كرد معروف هستيد؟

2- آيا طي ماه گذشته كسي از حسن اخلاق يا رفتار شما نكته‌اي به زبان آورده است؟

3- آيا طي ماه گذشته كسي براي رفع مشكلش به شما مراجعه كرده است؟

4- آيا دوستان و نزديكان شما براي اينكه شما ناراحت نشويد از غيبت كردن در حضورتان خودداري مي‌كنند؟

5- آيا اطرافيان شما براي حرف و صحبت شما وزني خاص قايلند؟

6- آيا نادر است اوقاتي كه شما در حال استراحت يا تماشاي تلويزيون باشيد در حالي كه بقيه افراد (خانواده) مشغول انجام كاري هستند؟

7- آيا اكثرا كاري را كه شروع مي‌كنيد به پايان مي‌رسانيد؟

8- آيا طي ماه گذشته موردي بوده است كه شما به اشتباه خود در مقابل كسي اذعان كنيد؟

9- آيا طي ماه گذشته موردي بوده است كه شما به حسن كسي توجه و به او ابراز كرده باشيد؟

10- آيا اطرافيان، شما را شخصي بامحبت مي‌دانند؟

11- آيا طي ماه گذشته موردي بوده است كه شما از خواست خود گذشته و به خواست ديگري عمل كرده باشيد؟

12- آيا اكثر كارهايي را كه تصميم به انجامش مي‌گيريد به پايان مي‌رسانيد؟

13- آيا اطرافيان شما را شخص باادب مي‌دانند؟

14- آيا طي ماه گذشته كاري در جهت رفع گرفتاري اطرافيان خود انجام داده‌ايد؟

15- آيا طي ماه گذشته به ياد داريد انتقادي از شما شده باشد و شما دروناً آن را پذيرفته باشيد؟

16- آيا روزانه به نعماتي كه خداوند به شما ارزاني داشته توجه و احساس امتنان مي‌كنيد؟

17- آيا در حال حاضر قلب شما از هر نوع كينه نسبت به اشخاص خالي است؟

18- آيا خريدهايي را كه طي ماه اخير داشته‌ايد از روي احتياج و نياز واقعي بوده است؟

19- آيه به ندرت اتفاق مي‌افتد كه دنبال اشياء گم شده خود بگرديد؟

20- آيا به ندرت ذهن خود را مشغول ايراد و انتقاد از ديگران مي‌كنيد؟

جواب دادید؟ قاعدتا ایده‌آل‌ترین جواب به همه این پرسش‌ها، باید مثبت باشد. البته ما انسان هستیم و ممکن است که به بعضی از این سوال‌ها، جواب منفی بدهیم. مهم این است که این منفی‌ها را، تبدیل به مثبت کنیم. این وبلاگ را درست کرده‌ام تا دسترسی من به شما و دسترسی شما به من راحت‌تر شود. لطفا برایم بنویسید که چطور توانسته‌اید این منفی‌ها را، به مثبت تبدیل کنید. شاید این کار را، بعد از خواندن پرسشنامه انجام بدهید. شاید قبلا هم انجام داده باشید. تجربه‌های ناب شما، زیور این وبلاگ کاغذی خواهد بود. کافی است به وبلاگ کاغذی مراجعه کنید و یک کامنت بگذارید؛ یا حتی نامه بفرستید! وبلاگ کاغذی، ترکیبی از دنیای مجازی و کاغذی است، غصه نخورید. منتظر تجربه‌های ناب شما هستم.

به ثانیه‌هایتان برکت بدهید

2009-11-24T07:26:00.000-08:00

زندگی ما آدم‌‌ها، از آجرهایی ساخته می‌شود که اسمش را زمان می‌گذاریم. اگر بتوانیم این آجرها را مرتب روی همدیگر بگذاریم و از آنها، یک ساختمان باشکوه بسازیم، زندگیمان از این رو به آن رو خواهد شد. شاید برای شما هم پیش آمده باشد که حوصله‌تان از هدر دادن وقتی که دارید، سر رفته باشد. به قول متخصصان موفقیت، درست عمل کردن به برنامه‌هایی که طراحی می‌کنیم، باعث اعتیاد به پیشرفت در ما می‌شود. اصلا باعث می‌شود حالمان خوب و خوب‌تر شود و این ماجرا، همین‌طور ادامه داشته باشد.

· صبح‌ها یکی، دو ساعت زودتر از خواب بیدار شوید.

قدیمی‌ها یک چیزی می‌دانستند که می‌گفتند سحرخیز باش تا کامرا باشی. وقتی آدم سحرخیز می‌شود، زندگی‌اش برکت پیدا می‌کند و کارهای بیشتری را می‌تواند انجام بدهد. لابد خودتان این ماجرا را بارها امتحان کرده‌اید: روزی که می‌خواستید با دوستانتان به کوه بروید و در تاریک، روشن هوا بیدار شده‌اید و راه افتاده‌اید، اصلا حالتان خیلی بهتر از وقتی بوده که 9، 10 صبح بیدار شده‌اید.

· تماشای تلویزیون را کمتر و کمتر کنید.

چه خبر است همه‌اش پای تلویزیون نشسته‌اید؟ تلویزیون آدم را جادو می‌کند و یکی از سارقان بالقوه و در بیشتر مواقع بالفعل وقت ماست. با این تماشا کردن‌ها، چه چیزی به ما اضافه می‌شود؟ سوادمان بیشتر می‌شود، پول بیشتری درمی‌آوریم، مطالعه بیشتری می‌کنیم یا...؟ البته تماشای بعضی از برنامه‌های تلویزیون می‌تواند باعث پیشرفت ما شود، اما بهتر است این برنامه‌ها را از قبل انتخاب کنیم و همین‌جوری برای وقت‌گذرانی پای گیرنده‌هايمان ننشینیم.

· هنر نه گفتن داشته باشید.

برنامه‌ای ریخته‌اید، می‌خواهید اجرا کنید، دوستان و همکاران می‌آیند و از شما درخواست‌های مختلف دارند. قبول می‌کنید یا نه؟ اگر آدم محکمی نباشید، قبول می‌کنید و خودتان را به دردسر می‌اندازید. اما اگر به برنامه‌تان ایمان داشته باشید و آدم محکمی هم باشید،‌ خیلی محترمانه و مودبانه و دلجویانه، یک "نه" زیبا تحویل طرفتان می‌دهید و خودتان را خلاص می‌کنید.

· فقط به زمان حال عشق بورزید.

گذشته و آینده ارزشمند است، اما هیچ وقت ارزشش به پای زمان حال نمی‌رسد. اگر یک پایتان را روی آینده بگذارید و یک پایتان را روی گذشته، دیگر پایی برای گذاشتن روی زمان حال نخواهید داشت و با کله به زمین خواهید خورد. عزیزترین دارایی شما، همین زمان حال است که با آن، می‌توانید عشق بیافرینید، دوستی ایجاد کنید، ثروت خلق کنید و خودتان را رشد بدهید. به گذشته و آینده هم، در حد و اندازه خودش توجه کنید؛ نه بیشتر و نه کمتر.

· زمان‌های مرده را دریابید.

در شهرهای بزرگ مخصوصا تهران، ترافیک بیداد می‌کند و زمان‌های زیادی، صرف رفت و آمد می‌شود. از این زمان‌ها استفاده کنید. مطالعه کنید. یا به چیزهایی که دوست دارید و بعدا می‌خواهید به آنها فکر کنید، بیندیشید. حالا که وقت دارید و توی ترافیک هستید، به اینها فکر کنید؛ نه وقتی توی خانه یا اداره هستید و باید وقتتان را به خانواده یا کار اختصاص بدهید.

به زندگی و وقت خودتان برکت بدهید. برکت دادن، از همین چیزهای کوچك شروع می‌شود. وقتی که انجامشان دادید، می‌فهمید که برکت، برکت می‌آفریند و دیگر، زمانی برای از دست دادن ندارید. بالاترین برکت هم، در سحرخیزی است که اصلا تا آخر روز، شما را شارژ می‌کند. پاینده باشید.

... و من، جز زیبایی چیزی نمی‌بینم!

2009-11-24T07:14:00.000-08:00

مناجاتی که می‌خوانید، ترجمه خانم ساناز کوچه‌مشکی‌‌زاده است. شاید خواندن این مناجات، برای شما مثل خواندن بقیه مناجات‌ها و شکرانه‌ها باشد. پس برایتان می‌نویسم تا بدانید که پشت این کلمه‌ها و دل‌‌نوشته‌ها، چه روحی نشسته است: مترجم این مناجات، چهار ماه پیش تصادف کرد، تصادفی وحشتناک. در این تصادف ناگوار، دست راستش، لگن راستش، مچ‌ پای راست و چپش، چند نقطه از کمرش و استخوان ران پایش شکست و آسیب دید. او همسر نازنینش را هم در این تصادف از دست داد و چون در بیمارستان بستری بود، نتوانست در مشایعت پیکر عزیزترین فرد زندگي‌اش حاضر شود. مناجات و شکرانه زیر را تقدیم می‌کنم به همه کسانی که با دچار شدن به یک صدم مشکلاتی که گفتیم، زمین و زمان را به هم می‌دوزند و یادشان می‌رود که خداوند، همیشه و همه‌جا مراقب ماست؛ درست مثل مادری که همیشه و همه‌جا مراقب فرزند دلبند خود است و حتی اگر دارویی تلخ هم در کام او بریزد، بی‌سبب نیست.

خدايا شكر

پروردگارا تو را شكر مي‌كنم براي تمام نعماتي كه به من ارزاني داشتي، براي تمام روزهاي آفتابي و براي تمام روزهاي غمگين ابري و باراني. براي غروب‌هاي آرام و شب‌هاي تاريك و طولاني، تو را شكر مي‌گويم براي سلامتي و بيماري، براي غم‌ها و شادي‌هايي كه امسال به من عطا كردي.

تو را شكر مي‌گويم براي تمام چيزهايي كه مدتي به من قرض دادي و سپس باز پس گرفتي.

خدايا شكرت براي تمام لبخندهاي محبت‌بار، دستان ياري‌رسان، براي همه آن عشق و محبت و چيزهاي شگفت‌انگيزي كه دريافت كردم.

شكر براي تمام گل‌ها و ستارگان، براي تمام فرزندان و عزيزاني كه دوستم دارند. خدايا تو را شكر مي‌گويم براي تنهايي‌ام، براي مسايلم، براي ترديدها و اشك‌هايم، چرا كه همه اينها مرا به تو نزديك‌تر كرد.

تو را شكر مي‌گويم براي تداوم حياتم، براي اينكه سرپناهي در اختيارم نهاده‌اي، براي غذايم و براي برآورده كردن تمام نيازم. امسال چه چيزي در انتظارم است. پروردگارا همان را مي‌خواهم كه تو برايم خواسته‌اي. تنها از تو مي‌خواهم، آن‌قدر به من ايمان عطا كني تا در هر آنچه بر سر راهم قرار مي‌دهي تو را ببينم و خواستت را.

آن‌قدر اميد و شجاعت تا نوميد نشوم و آن‌قدر عشق و محبت... هر روز بيش از روز قبل، عشق نسبت به خودت و آنان كه در اطرافم هستند. پروردگارا، به من بردباري، فروتني و تسليم و رضا عنايت فرما، خدايا مرا آن ده كه مرا آن به، و آنچه را كه نمي‌دانم چگونه از تو بخواهم.

پروردگارا، به من قلبي فرمانبردار، گوشي شنوا، ذهني هوشيار و دستاني ساعي عنايت فرما تا بتوانم تسليم رضايت گردم و آنچه را كه به كمال برايم خواسته‌اي بر ديده منت بپذيرم.

خدايا، بر تمام عزيزانم بركت و بهروزي عطا كن و صلح و دوستي و آرامش بر قلوب انسان‌ها حاكم گردان. آمين

اخلاق مناسب

2009-11-07T00:21:00.002-08:00

خدا رحمت کند مرحوم مادر خانمم را. ایشان روزنامه‌های قدیمی جوانان را جمع‌آوری کرده بودند. وقتی در زمان حیاتشان می‌رفتم خانه‌شان، گاهی نگاهی به آنها می‌انداختم. اگر اشتباه نکنم یک‌بار داشتم مجله جوانان سال 1350-1345 را می‌خواندم که در آن براي انتخاب بهترين فوتباليست سال، داشتن اخلاق خوب را مهم‌تر از تكنيك و قابليت‌هاي فردي يك بازيكن در نظر داشتند، زنده‌ياد سهراب سپهري هم اظهارنظر كرده بود و مضمون حرف‌هایش این بود که اخلاق و فوتبال دو مقوله جدا هستند. اگر می‌خواهیم اخلاق را یاد بگیریم باید برویم کلاس‌های اخلاق. اما فوتبالیست فقط فوتبال بازی کردن را یاد می‌گیرد. سهراب می‌گفت مثلا اگر جرج بست (فوتبالیست انگلیسی قهار آن زمان كه اخلاق اجتماعي ناپسندي هم داشت)، فوتبال را هم خیلی خوب بازی می‌کند. این طور نیست که بگویند چون این کار را می‌کند پس فوتبالیست خوبی نیست.
کاری به کم و زیاد حرف‌های بالا ندارم. به درست و غلط بودنشان هم. اما با این موافقم که ما نباید چند مقوله را با هم قاطی کنیم و نتیجه بگیریم. مثلا فرض کنید شما یک لوله‌کشی را می‌شناسید که دندان‌هایش را مسواک نمی‌زند اما کارش را به بهترین شکل انجام می‌دهد. آیا وقتی به او نیاز داشته باشید می‌گویید "نه نمی‌خواهد این آدم ماهر بیاید لوله‌ها را تعمیر کند چون مسواک نمی‌زند؟!"
می‌خواهم ببینم چقدر می‌توان فوتبال و اخلاق را با هم قاطی کرد. وقتی فوتبال حرفه‌ای می‌شود و بازیکن در قبال پول، بازی می‌کند، چقدر می‌توانیم روی کلمه اخلاق، مانور بدهیم؟ کلا باید تعریفمان و منظورمان را از بازیکن حرفه‌ای مشخص کنیم. نباید؟

رابطه متقابل

2009-11-07T00:21:00.001-08:00

چند شب پیش خدمت مادر عزیزم بودم. از خانه ایشان داشتم با یکی از دوستانم تلفنی صحبت می‌کردم. با دوستم در مورد وبلاگ کاغذی صحبت می‌کردم. نظراتم را می‌گفتم. انتقاداتش را می‌شنیدم و.... البته دوستم از حد معمول آهسته‌تر صحبت می‌کرد. چون اول صحبت پرسیده بودم که وقت مناسبی هست برای صحبتمان یا نه و او هم جواب مثبت داده بود، زیاد روی یواش صحبت کردنش تمرکز نکردم.
در گیرودار تبادل اطلاعاتمان، مادر مهربانم مدام به من محبت می‌کرد. دوستم صدای ایشان را می‌شنید و خیلی تحت‌تاثیر بزرگواری‌های مادر، قرار می‌گرفت. تقریبا بیست دقیقه‌ای صحبت کردیم. اواخر مکالمه‌مان بود که دوستم بابت صدای آهسته‌اش عذرخواهی کرد و گفت پدر و مادرش مهمانش هستند و چون پدر در اتاق دیگری خوابیده‌اند، آهسته صحبت می‌کند تا مزاحم استراحتشان نشود.
به دوستم گفتم که اگر اول صحبت می‌گفتی، یک وقت دیگر تبادل اطلاعات می‌کردیم. اما او گفت که نه زمان مناسبی بوده و این موضوع را مطرح کرده تا آهسته صحبت کردنش را حمل بر جسارتش نگذارم. بالاخره، بعد از نتیجه‌گیری بحث وبلاگ کاغذی، با هم خداحافظی کردیم.
بعد از اتمام مکالمه، به این فکر کردم که چه رابطه قشنگی بین پدر و مادرها و بچه‌ها وجود دارد! هم والدین خیلی به بچه‌هایشان توجه دارند و هم بچه‌ها. مادر من، با تمام وجودش به من محبت می‌کند و دوستم هم با تمام وجودش به والدینش عشق می‌ورزد. چقدر از این رابطه‌های پر از مهر، خوشم می‌آید. امیدوارم تمام روابط دنیا بر پایه عشق بی‌شائبه باشد، مثل رابطه من و مادرم و رابطه دوستم و پدرش.